ชื่อเรื่อง > Dearest (สุดรักสุดดวงใจ) By kurohime
ตัวละคร > Jin+Kame
Yuichi + Yamapi
Dearest (สุดรักสุดดวงใจ) Part.1
...
น่าเบื่อ...
เคยรู้สึกมั้ย...ว่าชีวิตน่ะ...ไร้ค่ามากกว่าที่เราคิด
ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน...
ไม่ว่าจะมองอะไร...ก็ล้วนแต่เป็นสีดำสนิท และขาวโพลนไปหมด
ใครว่าโลกนี้น่ะมีสีสัน...งี่เง่าชะมัด...
ผมมองไม่เห็นอะไรทั้งนั้น...นอกจากตัวเอง
และโลกอันแสนโสมมใบนี้...
...
ปัง!
เสียงปืนให้สัญญาณยิงขึ้นเหนือท้องฟ้าสีส้มยามตะวันลาลับ ตามมาด้วยสายน้ำซ่านกระเซ็นเปรอะเปื้อนทั่วบริเวณ นักกีฬาว่ายน้ำต่างออกตัวอย่างรวดเร็ว ผ่านไปหลายอึดใจท่ามกลางความเงียบของช่วงออกตัว แต่ละร่างก็โผล่พ้นเหนือเขตสตาร์ทและออกท่าว่ายแข่งกันอย่างไม่คิดชีวิต
มะพีสู้ๆ!! เจ้าของเสียงเชียร์นี้จะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก นากามารุ ยูอิจิ ที่ออกหน้าออกตาเชียร์หวานใจในลู่ที่ 7 อย่างบ้าคลั่งชนิดไม่อายฟ้าดิน ทิ้งให้คนข้างกายทั้งหงุดหงิด ทั้งหมั่นไส้ที่โดนลากมาดูการแข่งขันว่ายน้ำ ทั้งที่วันนี้เขามีนัดเดทกับสาวแท้ๆ!!
อายชาวบ้านเค้ามั่งสิ! จินเอ็ดพลางเหลียวซ้ายแลขวาราวกับเกรงว่าจะมีใครกำลังจ้องมองพวกเขาอยู่และพยายามทำตัวลีบที่สุดเท่าที่จะทำได้ (ทำตัวเป็นหมูแผ่น -_-)
อายทำไม...พวกเรามาเชียร์กีฬานะ คนโดนว่าสวนกลับด้วยสีหน้าไม่รู้ร้อน แต่มันก็จริงอย่างที่ยูอิจิว่า เพราะทุกคนรอบตัวพวกเขาก็ต่างพากันส่งเสียงเชียร์พวกพ้องของตัวเองด้วยเสียงอันดังก้องไม่แพ้กัน...รู้สึกว่าการแข่งขันว่ายน้ำชายฟรีสไตล์ 1,000 เมตรจะดุเดือดมากกว่าที่จินคิดไว้ซะแล้ว...
เมื่อทำอะไรเจ้าเพื่อนบ้าข้างตัวไม่ได้ เจ้าตัวจึงกลับไปนั่งส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอตามเดิม ก่อนที่ความอดทนจะหมดลง ร่างสูงจึงหันไปบอกลาเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ดูจะไม่มีเขาอยู่สายตาเลยแม้แต่น้อย ฉันไปห้องน้ำแป๊บนะ
จินเบียดตัวออกมาจากฝูงชนที่ออกันตรงทางเข้าอย่างยากลำบาก แต่ด้วยส่วนสูงที่เกินหน้าเกินตาชาวบ้านก็ทำให้มีหลายคนอยู่เหมือนกันที่ยอมหลีกทางให้เขาแต่โดยดี และบริเวณหน้าห้องพักนักกีฬานั้น ทีมเชียร์ลีดเดอร์สาวต่างโรงเรียนในคอสตูมสีแดง ขาว ต่างชี้ชวนกันดูร่างสูงที่เริ่มวางท่าเก็กเย็นชาเพื่อโกยเรทติ้ง
ดูคนนั้นสิเธอ
กรี๊ด...หล่อจัง!
เสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาวๆ ทำให้คนถูกกรี๊ดชักเริ่มหลงตัวเอง แต่เมื่อนึกถึงจุดประสงค์ที่ตัวเองเลี่ยงออกมา จินจึงมุ่งหน้าไปยังห้องน้ำต่อ
ประตูสีเทาอ่อนปิดดังปัง พร้อมกับร่างของคนตัวโตที่ทิ้งลงลงนั่งบนฝาชักโครก มือหนาล้วงควานหาไฟแช็กกับบุหรี่มายเซเว่นยี่ห้อโปรดมาสูบ
...น่าเบื่อชะมัด...
เขาเบื่อทุกสิ่งที่อยู่ในชีวิตตอนนี้ ส่วนเหตุผลนั้นตัวเองก็ไม่อาจรู้ได้...วัยต่อต้านรึเปล่านะ!! แต่พอคิดอีกทีมันก็เบื่อมานานแล้ว...คงเลยวัยต่อต้านมานานพอสมควร...ก็วันๆ ที่ผ่านไปมันมีแต่เรื่องเดิมๆ ตื่นเช้า ไปเรียน กินเหล้า ออกเดท นอน...ชีวิตซ้ำๆ จำเจเหมือนกับภาพขาวดำไร้ซึ่งสีสันใดๆ แต่งแต้ม จะต้องอยู่แบบนี้อีกนานแค่ไหนกันนะ...คงเป็นชีวิตที่ทรมานน่าดูที่ต้องอยู่แบบนี้ต่อไปอีก 50 60 ปี หรือบางทีพระเจ้าอาจเมตตาให้สั้นลงกว่านั้น วัฏจักรซ้ำซากนี่จะได้จบลงเสียที
เสียงจ้อกแจ้กดังขึ้นเรื่อยๆ ไล่มาตามทางออก ทำให้เขารู้ว่าการแข่งขันคงจบลงแล้ว จินถอนหายใจ
...จบซักที กับอีกวัน...
มือเอื้อมไปบิดลูกบิดประตู แต่ยังไม่ทันได้สัมผัสเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นขัดจังหวะ
~~~
~~tululu~~lulu~~lulu~~tululu~~tulu~~tulu~~lu~~
ฮัลโหล
จิน...แกอยู่ไหนวะ เสียงยูอิจิกรอกผ่านหูแข่งกับเสียงดังกระหึ่มรอบๆ
ห้องน้ำโว้ย!! จะกลับได้ยังเนี่ย ตะคอกไปตามสายอย่างหงุดหงิด
แหะๆ
ไม่ต้องมาแหะๆ เลย...เจอกันตรงเกทวัน
ง่า...เอ่อ...เราเป็นเพื่อนกันใช่มั้ยอ่ะจิน
อะไรอีกล่ะ ความเงียบสนิทที่โรยตัวลงมาทำให้จินรู้ว่ามันจะต้องขออะไรเขาอีกแน่
ก็ไม่ว่ายังไงแกก็จะไม่โกรธฉันใช่มั้ยล่ะ
...
ใช่มั้ยจินเพื่อนเลิฟ~~ ยูอิจิแอบอ้อน
ถ้าแกไม่พูดภายในสามวิฯ แกได้ตายแน่ นากามารุ ยูอิจิ
พูดแล้วๆ ยูอิจิยอมแพ้ ครือ...พอดีว่ามะพีได้ที่สองน่ะ
อือ...ดีใจด้วย จินพูดไร้อารมณ์
...แล้วก็ร้องไห้ใหญ่เลย...ทั้งๆ ที่อุตส่าห์ได้เหรียญเงิน
แล้วไง ถามต่อเนิบๆ
ฉันเลยว่าจะพาไปเลี้ยงปลอบใจซักหน่อย...บาย
~~~
ตัดจบแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย พร้อมกับเสียงตรู๊ดๆๆ ทิ้งให้คนฟังอึ้งค้างเล่นๆ ยืนโมโหกระฟัดกระเฟียดอยู่คนเดียว
...หนอย...ไอ้เพื่อนเวรนี่...ลากกรูมาดูการแข่งบ้าๆ นี่แล้วยังมีหน้ามาทิ้งไว้อีกเหรอ!!
จินแทบจะพังห้องน้ำทิ้งซะตรงนั้น มือใหญ่ทุบบานประตูระบายอารมณ์แล้วเดินออกมารวมกับผู้คนที่เริ่มบางตาเพราะเกมกีฬาได้สิ้นสุดลงแล้ว หากแต่เขาเดินสวนกลับย้อนไปยังเส้นทางเดิมที่ทอดยาวสู่สระว่ายน้ำที่ใช้ทำการแข่งขันเมื่อครู่
เบื่อ! เบื่อ! เบื่อ! เบื่อ!
มีแต่คำเดิมๆ วนเวียนอยู่ในหัวเต็มไปหมด บริเวณรอบๆ ถูกทำความสะอาดจนเรียบร้อยจากพนักงานทำความสะอาด ไฟสนามเริ่มดับไล่ลงทีละดวง แต่จินยังคงนั่งนิ่ง ไม่มีทีท่าว่าจะลุกไปไหน...แน่นอนว่าเขายังไม่อยากกลับบ้าน...แต่ในขณะเดียวกันก็นึกไม่ออกว่าจะไปที่ไหนได้อีกนอกจากย่านสถานเริงรมย์ยามค่ำคืนที่เขานึกรำคาญจับใจ...และนึกสมเพช ที่ ความสุข พวกนั้น ไม่สามารถรั้งความสนใจของเขาไว้ได้นานพอเลยแม้แต่น้อย
ในที่สุดแสงสว่างรอบด้านก็ดับลงจนหมด ความมืดแผ่ปกคลุมทั่วทุกอณู สปอตไลท์เหนืออัฒจันท์ค่อยๆ กราดแสงจ้าไปยังสระน้ำที่กระเพื่อมเป็นระรอกคลื่นประหนึ่งยังมีสิ่งมีชีวิตหลงเหลืออยู่ภายในนั้น สายน้ำเลื่อมระยับล้อแสงไฟดูราวเกล็ดเงินพลิ้วไหว...ทว่านัยน์ตาสีเข้มกลับหรุบลงไม่สนใจเรื่องอันใดอีก นอกจากบุหรี่มวนที่สองในมือที่ถูกจุดเป็นที่เรียบร้อย
ควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งออกมาจากจมูกและริมฝีปากหนา จินก้มหน้ามองพื้นทบทวนสิ่งต่างๆ ที่ผ่านมา แล้วก็พบว่ามันช่างไร้สาระสิ้นดี...
เขามีบ้านที่อบอุ่น...
มีครอบครัวที่รัก...
มียูอิจิเป็นเพื่อนสนิทมาตั้งแต่เด็ก...
แล้วยังจะต้องการอะไรอีก...
เขาเบื่ออะไรกันแน่...
เงิน...ผู้หญิง..งั้นหรือ??
ของพวกนั้นเขาก็มีพร้อม...
หรือความจริงแล้ว ก็แค่เบื่อตัวเอง...ที่ทำตัวไร้ค่าไปวันๆ
หึๆ เสียงทุ้มแค่นหัวเราะ ศีรษะส่ายน้อยๆ ไล่ความคิดทั้งหมดออกจากสมองแล้วจมดิ่งเข้าสู่ความว่างเปล่าเช่นเดิม
จ๋อม...
แปะ...แปะ...
เสียงน้ำหยดลงบนพื้นซีเมนต์เย็นเยียบ มือข้างที่ประคองมวนบุหรี่ไว้ชะงัก ดวงตาเหลียวมองตามต้นเสียง...แล้วความรู้สึกทั้งหมดก็หยุดลง
...
ใช่...ชีวิตที่ไม่เคยเห็นอะไรนอกจากสีขาวดำมันแสนน่าเบื่อ...
แต่มันคงไม่เป็นเช่นนั้นอีกต่อไปแล้ว...
ตั้งแต่วันที่...
ผม...ได้พบกับ...หมอนั่น...
...
edit @ 2007/09/26 21:12:15
